اولین اصل مهم در شهرسازی، دانستن طرح آمایش سرزمین است

  دکترای معماری و استاد دانشگاه:
اولین اصل مهم در شهرسازی، دانستن طرح آمایش سرزمین است
باور با بیان اینکه برای شهرسازی اولین اصل مهم دانستن طرح آمایش سرزمین است افزود: ما باید طرح آمایش سرزمین داشته باشیم تا با توجه به ویژگی ها و منابع موجود در آن شهر تعیین شود این شهر برای مثال شهر صنعتی یا کشاورزی است.
 

به گزارش روابط عمومی کانون معماران ایران؛

دکتر سیروس باور متولد سال 1313 است و برخی دیگر از سوابق وی به این قرار است:

  • مدیر گروه آموزش معماری دانشگاه تهران 1352-1350
  • عضو شورای اجرایی گروه معماری و شهرسازی 1358-1352
  • عضو هیات علمی دانشکده هنرهای زیبا دانشگاه تهران 1358-1350
  • عضو شورای قضاوت طرح های جامع شهری، وزارت مسکن و شهرسازی 1358-1352
  • عضو اولین هیات مدیره نظام معماری استان تهران 1356
  • مدیر گروه آموزش شهرسازی دانشگاه تهران 1357-1356
  • مدرس دانشکده محیط زیست، دانشگاه تهران 1376-1375
  • مدرس دانشکده معماری دانشگاه آزاد اسلامی قزوین 1379-1378

فعالیت ها:

  • طرح و اجرای مجتمع بهداشتی رفاهی پالایشگاه تهران 1346
  • طرح جامع شیراز 1348، طرح جامع یزد 1352، طرح جامع شهر صنعتی کاوه 1353
  • طرح مدرسه صنعتی شهر آراکوژ، برزیل 1361
  • طرح پارک بوتالیک شهر برزیلیا، برزیل 1362
  • طرح پارک شهر سالوادور، برزیل 1369
  • طرح مرکز فرهنگی اسلامی در شهر رسیف، برزیل 1369
  • طرح ساختمان حسابداری در برزیلیا و ساختمان تجاری در سن پائولو، برزیل 1370
  • طرح و اجرای ساختمان های مسکونی در تهران و اصفهان 1387-1344

آثار تالیفی:

  • ترجمه کتاب تاریخ معماری اثر لئوناردو بنه ولو 1352، انتشارات دانشگاه تهران 1353
  • کتاب تاثیر روح زمانه در روند معماری معاصر در ایران ( در دست نگارش)
  • برگزاری نمایشگاه های متعدد از نقاشی آبرنگ در ایران و برزیل
  • انتشار ده ها مقاله در زمینه معماری و شهرسازی در مطبوعات تخصصی

   

  

سیروس باور دکترای معماری و استاد دانشگاه در خصوص نقش معماری در توسعه شهری با ذکر مثالی اظهار کرد: معلمی سر کلاس آمد و یک صندلی روی میز گذاشت و به شاگردان گفت ثابت کنید که این صندلی وجود ندارد هر فردی در مورد اینکه صندلی وجود ندارد به ارائه نظر پرداخت؛ یکی از شاگردان گفت من جواب سوال را می دانم، استاد منظورتان کدام صندلی است؟ در خصوص معماری هم باید پرسید کدام معماری؟

وی افزود: ما در این مرحله از زندگی به این نتیجه رسیدیم که امروز با توجه به وضعیت کشور، معماری وجود ندارد. شاهد ساختمان سازی، آپارتمان سازی، برج سازی ها به ویژه برج حکم آباد و برج تجارت در قزوین هستیم در حالی که شهر نیازی به این برج ها ندارد.

باور خاطرنشان کرد: الگوهایی که از ابتدا در ایران بوده، برداشتی از شهرسازی های اروپایی است که با الگوی ایران زیاد تطبیق پیدا نمی کند؛ برای شهرسازی اولین اصل مهم داشتن طرح آمایش سرزمین است. ما باید طرح آمایش سرزمین داشته باشیم تا با توجه به ویژگی ها و منابع موجود در آن شهر تعیین شود این شهر برای مثال شهر کشاورزی یا صنعتی است.

این دکترای معماری اظهار کرد: امروز برای ایجاد صنعت، باید بررسی شود در کجای سرزمین این صنعت باید به وجود آید که کشاورزی را از بین نبرد. چون آمایش سرزمین نداشتیم، شهرهایی که ساختیم از نظر مکان یابی، اشتباه ساخته شده است.

باور ادامه داد: معماری ما هم همینطور است؛ ما به عنوان معماری اقدامی انجام ندادیم جدا از چند معماری خیلی استثنایی که به وجود آمده ولی در کل ما در شهرهایمان معماری نداریم.

عضو انجمن مفاخر معماری ایران بیان کرد: بین معماری و ساختمان سازی فرق است. ساختمان سازی مانند ساختمان های ساخته شده مسکن مهر است که خصوصیت انسان را در آنها لحاظ نکردند و ساختمان های سرپوشیده و سرپناهی است برای افرادی که خانه نداشتند و بسیار خوشحال هستند که یک سرپناهی به وجود آمده که در آن زندگی می کنند.

باور اضافه کرد: اینها معماری نیست چون معماری یک آپارتمان با 4 اتاق نیست بلکه باید نمایانگر ویژگی های معماری باشد و متناسب با خصوصیات و احتیاجات انسان و بر اساس روابط بیشتر بین انسانها به وجود آید ولی متاسفانه این ویژگی ها را در آن نمی بینیم.

این دکترای معماری با بیان اینکه ما در این دوره از زندگی معماری نداریم گفت: معماری زمان پهلوی اول و دوم معماری زیبایی بود که امروز شاهد آن نیستیم. بنابراین چیزی به عنوان معماری که مورد نظر و خاص باشد همچنین نظر را جلب نموده و تنوع و زیبایی در آن باشد و امکانات فضای سبز در آن به وجود آمده نداریم؛ بلکه چهار گوش و مکعب هایی است که با تقسیم بندی هر چه بیشتر آپارتمان در آن بالا رفته است در حالی که اینها معماری نیست.

باور تصریح کرد: بنابراین ایده ای که یک معماری باید ارائه بدهد، در ساختمان سازی و شهرسازی های ما به وجود نیامده است. یعنی شهرهای ما گسترش پیدا کرده بدون اینکه احتیاجات آن محله ای که 5 هزار نفر در آن زندگی می کنند برآورده شود.

وی افزود: برای نمونه درمانگاه، شیرخوارگاه و کودکستان ندارد و حتی ایستگاههای سوخت گیری برای ماشین ها ندارد فقط ساختمان سازی در اطراف شهرها شده و شهرها گسترش یافته است.

بنیان گذار درس تاریخ معماری مدرن و آتلیه شهرسازی در دانشکده معماری دانشگاه ملی ایران یادآور شد: این موضوع که گسترش شهر به چه شکلی باشد به طرح آمایش سرزمین مربوط می شود که آن هم لحاظ نشده یعنی به هر طریقی که خواستند شهر گسترش یافته یعنی محدوده مشخص شهرداری در این شهر مشخص نیست؛ محدوده مسکونی، صنعتی یا تجاری اش مشخص نیست و در هر منطقه ای هرکسی به ساخت و ساز مختلف پرداخته است.

باور ادامه داد: بنابراین در شهرسازی هم ما این مشکلات را داریم و در کل گسترش شهرهای ما که به خاطر معماری بوده است از نظر ضوابط بین المللی، معماری و انسانی این مشخصات در آن نیست.

وی در خصوص نقش گردشگری در توسعه شهری گفت: صنعت گردشگری چه گردشگری داخلی یا خارجی به این معناست که وقتی گردشگر خارجی به شهری می آید باید به بروشورها و راهنمایانی از آثار تاریخی و مکانهای تفریحی دسترسی داشته باشد. وجود تابلو اطلاعات در هر شهری که برای دیدن آثار تاریخی و باستانی شهر به آن نیاز داریم اینها در اکثر شهرها وجود ندارد و ورودی شهرهای ما هنوز توام با پنچرگیری، تعویض روغن و کثیف می باشد.

باور اظهار کرد: قزوین باید تبدیل به یک شهر دانشگاهی شود.به خاطر دانشگاههای مهمی که در آن وجود دارد و به منظور جذب گردشگر بیشتر امکانات تفریحی و مورد نیاز گردشگران فراهم شود.

انتهای پیام/ع

 

 

 

 

 

 

 

تاریخ: دوشنبه ۷ اردیبهشت ۱۳۹۴
منبع:روابط عمومی کانون معماران ایران
برچسب ها:توسعه شهری, طرح آمایش سرزمین, سیروس باور, 'توسعه گردشگری
 

ارسال نظر
نام:  
ایمیل:    
نظر:  
برای درج نظرخود لطفا لاگین نمایید